Weg voor een Weekendje Zeeland, 25/1- 28/1/19.

We willen er even tussenuit, maar hebben alleen het WE. Dus ver kunnen we niet rijden.
Rosina bracht me op het idee om naar Zeeland te gaan.  Carlos was onlangs even over en weer naar Yerseke gereden om verse oesters te gaan kopen.

Hmm.... verse vis, de zee en ik ben er nog nooit geweest..... Yerseke here we come!

Vrijdagavond 25 januari... We stoppen eerst even in Eeklo.  Quinten heeft karateles. Wat doet hij dat al goed! Fier hoor.

En dan rijden we door naar Yerseke. Het is heel rustig onderweg. We zijn zowat de enige die door de Westerscheldetunnel rijden. 

Via Park4night vinden we een leuke plek (burenpolderweg). Aan de ene kant de dijk, en aan de andere kant een bomenrij. Rustig gelegen, en heel kort bij de haven.
In Yerseke rijden we verschillende restaurantjes en bars voorbij: de oesterput, Oesters & bubbels, Het anker, De oesterbeurs, … hmmm, dat opent perspectieven 😋

Na de kip cajun van Pascale Naessens klimmen we nog even de dijk op. De vissersboten liggen mooi naast mekaar aangemeerd, klaar om morgenvroeg uit te varen.

Wat een mastodonten! Er brandt wel licht, maar nergens zien of horen we iemand. 

De frisse avondwandeling was ideal om ons eten wat te doen zakken.  

We drinken nog een slaapmutsje,  checken TripAdvisor even, boeken alvast een tafeltje voor 2 in de oesterbeurs, spelen nog een spelletje yatsee en dan is het tijd om onder de wol te kruipen. Slaapwel! 

Zaterdagochtend is het grijs, koud en het waait behoorlijk. No problem, zolang het maar niet regent!

In de zomer is het hier veel drukker. Je kan de oesterputten bezoeken, er zijn rondleidingen en boottochtjes mogelijk, je kan zelfs zeehonden gaan spotten. maar nu lijkt het wel of we hier de enige toeristen zijn...     

Ik heb een route uitgestippeld, eerste stop is Zierikzee. Via de Zeelandbrug, steken we de Oosterschelde over, langs de hoge dijken, rijden we er naar toe. Ik moet wel wennen aan die hoge dijken die je het mooie zicht op de zee ontnemen. Maar die oh zo belangrijk zijn om de lagergelegen dorpen te beschermen tegen hoog water. Wat een verschil tussen de Noord-Franse, de Belgische en de Nederlandse kustlijn!

Ik hoop echt dat wij, en de volgende generaties, het tij nog kunnen keren en dat we voorkomen dat we in Belgie ook zulke hoge dijken moeten bouwen omdat het zeeniveau maar blijft stijgen!


Zierikzee is een heel leuk, levendig stadje.
Op de parking, net naast de toegangspoort tot de stad, staan een paar marktkraampjes met groenten en verse vis.... hopelijk staan ze er straks nog en kan ik dan wat inkopen doen.... 😉

Je merkt snel dat het ooit een heel welvarende vissersstad moet geweest zijn. Sommige huizen en gebouwen zijn behoorlijk indrukwekkend, maar die glorietijd is nu voorbij.   

We stoppen nog even bij de verse viskraam, kopen wat kibbeling (had ik nog nooit gegeten, hmmm lekker hoor) en verse kabeljauw. 

Wat me opvalt is dat de mensen hier relaxed en rustig zijn. No stress, no hurry, vriendelijk en spraakzaam. Dat bevordert mijn vakantiegevoel, ook al zijn we maar een WE'dje weg.

Onze volgende stop is Veere, maar eerst rijden we over de Oosterscheldekering via het eilandje Neeltje Jans. Die kering is een prachtig staaltje technologie. Een megaconstructie van deuren die dichtgaan wanneer het water te hoog komt. En dat om Nederland te beschermen tegen al het watergeweld. De grote watersnoodramp in 1953 was de aanleiding voor de bouw van deze machtige constructie.

Het waait ongelooflijk hard, de zee is onrustig en de golven bonken tegen de rotsen.
Ik waai bijna om, blij dat ik mijn skivest en beremuts aan heb.

En dan zien we allemaal kites in de lucht. Wie is er zo zot om zich, bij dit weer, op het water te wagen?

We zijn goed uitgewaaid en rijden verder naar Veere.
We wandelen er over de stadswallen, langs de Campveerse toren, de haven, de schotse huizen, de grote kerk en het mooie stadhuis.  Een leuke gevarieerde wandeling die ons terug katapulteert naar de tijd van Napoleon. Hij heerste ooit over Veere en versterkte de stad tegen de invallen van de Engelsen.

En dan is het tijd voor onze fruits de mer in de Oesterbeurs. Hmmm dat mogen ze me elke dag voorschotelen… lekker dagvers van Nederlandse zeebodem.
En maar goed dat we gereserveerd hadden… de meeste restaurantjes in Yerzeke zaten behoorlijk goed vol. En wij waren zeker niet de enige Belgen.

Zondag zou een koud regendagje worden, dus beslissen we te relaxen in de wellness van Goes.
In tegenstelling tot in Belgische sauna's heerst er hier een gezellige drukte. Overal zitten de mensen gewoon te babbelen. Ze spreken je ook gewoon aan. Was ook weer even gewoon worden. Wil je echte stilte en rust, dan moet je naar de aparte rustruimte, waar een bordje hangt dat er complete stilte verwacht wordt. En het was er ook muisstil, tot Noel begon te snurken 😁 😆.
Westkapelle, Domburg en Vlissingen zullen voor een andere keer zijn. Maar we komen graag nog eens terug. Zeeland is de moeite, en wie weet schijnt volgende keer de zon?

Ons WE zit er op en we zouden naar huis moeten keren.
Maar daar hebben we eigenlijk geen zin in. We besluiten ons Weekendje weg nog wat te 'rekken'. In de plaats van door te rijden naar Maria Aalter beslissen we een plekje in de buurt te zoeken om nog iets te eten en te overnachten. We stoppen op een pleintje in Maldegem, en zetten de wekker op 7 h.
Het stormt die nacht, en ons beast gaat heen en weer en ik hoor vanalles kraken… Ik doe amper een oog dicht, Noel heeft er helemaal niks van gemerkt en slaapt rustig door.
Om 7 h gaat de wekker af. Back to reality. Snel douchen en ontbijten... en dan weer op weg.
Om 8 h rijden we 'beast de oprit op. Om 8.15h logt Noël in en start zijn werkdag.